Gotowi na adopcję?

Na adopcję powinniście zdecydować się świadomie i wcześniej poważnie przemyśleć oraz przedyskutować tę decyzję. Ważne jest bowiem nie tylko to, abyście Wy potrafili odnaleźć się w nowej roli, ale przede wszystkim, aby dziecko czuło się komfortowo w tej nowej dla niego sytuacji.

Adopcja, zwana także przysposobieniem, jest stosunkiem prawnym, podczas którego zarówno nowi rodzice wobec dziecka, jak i dziecko wobec rodziców, nabywa praw i obowiązków, jak w naturalnej rodzinie. O adopcji decyduje w Polsce sąd rodzinny, kierując się przede wszystkim dobrem dziecka. Po przysposobieniu dziecko przyjmuje nazwisko rodziców. W Polsce w ośrodkach na adopcję czeka ponad 20 tys. dzieci. Rocznie adoptowanych jest około 3,5 tys. Coraz więcej zagranicznych małżeństw decyduje się na adopcję polskich dzieci. Jednak w Polsce panuje zasada pierwszeństwa adopcji krajowej nad zagraniczną, co oznacza, że dziecko może zostać przysposobione przez małżeństwo mieszkające za granicą tylko wtedy, gdy nie ma możliwości na adopcję dziecka w kraju.

Proces adopcyjny jest niezwykle czasochłonny. Zebranie  dokumentów, wizyty w ośrodku, kontrola kuratora, liczne testy psychologiczne to tylko część procesu adopcyjnego. Dlatego zanim zdecydujecie się na adopcję, warto odpowiedzieć sobie na wiele istotnych pytań. Oto kilka z nich:

• Czy bylibyśmy w stanie być spełnieni i szczęśliwi bez dziecka?
• Jak wyglądałoby nasze życie bez malucha, tylko we dwójkę?
• Dlaczego zdecydowaliśmy się na adopcję?
• Co przemawia przeciw adopcji? (warunki finansowe, za małe mieszkanie itp.)
• Jak wyobrażamy sobie życie z dzieckiem?
• Czy jesteśmy gotowi być przy dziecku do ukończenia przez nie 18 roku życia, rezygnując nawet z własnych pragnień?
• Jak bym się zachowała, gdyby rozwój i zachowanie dziecka nie odpowiadało do końca moim oczekiwaniom?
• Czy mój partner też jest zdecydowany na adopcję?
• Czy dałabym sobie radę, gdyby dziecko mnie nie zaakceptowało i odrzuciło?
• Czy mogę zapewnić mu odpowiednie zabezpieczenie finansowe?
• Czy byłabym gotowa na adopcję dziecka o innym kolorze skóry, dziwnym zachowaniu lub upośledzonego? Jakie miałoby to skutki dla mnie, partnera i dziecka?
• Czy na pewno jestem gotowa na adopcję i wszelkie konsekwencje z nią związane?

• Małżonkowie zdecydowani na adopcję powinni być pełni wsparcia wobec siebie i potrafić radzić sobie z konfliktami i trudnymi sytuacjami.
• Powinni tworzyć zgraną parę i taki związek, w którym zaspokajane są potrzeby obojga partnerów.
• Powinni być w stanie wyrażać głośno swoje uczucia, potrafić rozmawiać o problemach i w razie potrzeby być zdolni do kompromisów.
• Powinni umieć dawać, bez oczekiwania czegokolwiek w zamian.
• Powinni być w stanie wyznaczać granice, ale nie przesadzać.

Wraz z małżonkiem powinniście być także przygotowani na to, że dziecko, które zamierzacie adoptować, mogło wcześniej ucierpieć fizycznie bądź psychicznie. W ośrodku nie można wybrać sobie dziecka, zazwyczaj szuka się najlepszych rodziców dla konkretnego malucha, kierując się tylko i wyłącznie jego dobrem.

Jeśli dokładnie przemyśleliście sytuację, odpowiedzieliście sobie na powyższe pytania i wciąż jesteście zdecydowani na adopcję, możecie zgłosić się do ośrodka adopcyjnego, gdzie rozpoczyna się cały proces adopcyjny.

Problemy z jakimi trzeba się zmierzyć po adopcji zależą w dużej mierze od wieku dziecka.

• Dziecko z zaburzeniami zachowania może nie być „wdzięczne” za adopcję, odrzucić nowych rodziców lub wymagać ich ciągłej uwagi lub opieki.
• W przypadku posiadania biologicznych dzieci, mogą one poczuć się zazdrosne o kolejnego członka rodziny i nie zaakceptować nowego rodzeństwa.
• Dziecko może grozić powrotem do ośrodka lub ucieczką z domu. Może brać narkotyki lub nadużywać alkoholu.
• W okresie dojrzewania może odtrącić rodziców, bo nie są jego rodzicami biologicznymi.
• Może zarzucać rodzicom adopcję z litości bądź z potrzeby dowartościowania się, a nie z miłości.

Zanim ostatecznie zdecydujecie się na adopcję, mogą nękać Was pewne obawy. Nie martwcie się! Całkiem normalne jest, że targają Wami liczne wątpliwości, a głowy macie zaprzątnięte następującymi przemyśleniami:

• Co zrobimy, jeśli dziecko nas nie zaakceptuje i odtrąci?
• Kiedy powiemy dziecku, że jest adoptowane?
• Co zrobimy, jeśli dziecko będzie chciało poznać swoich biologicznych rodziców?
• Co, jeśli dziecko nas nie pokocha i nie zaufa nam?
• A jeżeli dziecko popełni przestępstwo i my będziemy temu winni?

Jeśli nie możecie sobie pozwolić na adopcję, warto przemysleć kwestię rodziny zastępczej. Rodzina zastępcza jest taką rodziną, która zapewnia opiekę i wychowanie dziecku pozbawionemu całkowicie lub częściowo opieki rodzicielskiej, które z różnych powodów nie może być przysposobione. Rodzina zastępcza może  opiekować się także dzieckiem, które prawnie mogłoby zostać adoptowane, ale dla którego nie udaje się znaleźć rodziny adopcyjnej.